Een nieuwe Lisbeth Salander, een andere wereld: The Girl in the Spider’s Web (2018)

Een andere Lisbeth, een andere inzet

Met The Girl in the Spider’s Web waagt Sony Pictures zich aan iets wat op papier al riskant oogt. De Millennium-reeks voortzetten zonder Stieg Larsson en zonder David Fincher. Geen directe voortzetting van The Girl with the Dragon Tattoo, maar een herstart. Frisser. Netter. Ook veiliger. Het resultaat schuurt minder en dat voel je meteen. Wat je ervoor terugkrijgt is een thriller die soepel wegkijkt, maar zelden echt onder je huid kruipt.

Een web dat vooral vooruit wil

Het verhaal komt uit het gelijknamige boek van David Lagercrantz, geschreven als vervolg op Larssons trilogie. Lisbeth Salander raakt verwikkeld in een verhaal vol cybercriminaliteit, staatsgeheimen en oud familiezeer wanneer ze de beschikking krijgt over een extreem krachtig softwareprogramma. Dat programma is vooral een excuus om de plot in beweging te houden.

Mikael Blomkvist is er nog wel, gespeeld door Sverrir Gudnason, maar hij staat aan de zijlijn. Waar hij eerder het morele kompas en de motor van het verhaal was, voelt hij hier als bijrijder. De film draait om Lisbeth en vooral om vaart. Veel vaart.

Een toon die het publiek meeneemt

De film kiest duidelijk voor overzicht. De structuur is helder, de dreiging herkenbaar, de doelen afgebakend. Dat maakt The Girl in the Spider’s Web toegankelijker dan eerdere verfilmingen, maar ook voorspelbaarder. De morele rafelranden die de reeks ooit zo ongemakkelijk maakten, zijn grotendeels gladgestreken.

Ik merkte dat ik nauwelijks hoefde te zoeken. Alles wordt netjes uitgelegd. Dat kijkt prettig, maar het wringt met een personage dat juist altijd buiten de lijntjes leefde.

Regie zonder scherpe tanden

Fede Álvarez, eerder verantwoordelijk voor Don’t Breathe, regisseert strak en doelgericht. Actiescènes zijn helder opgebouwd en technisch verzorgd. Wat ontbreekt is die constante onderhuidse dreiging die Finchers versie zo onrustig maakte. De film is spannender in zijn tempo dan in zijn psychologie.

De actie werkt. De sfeer blijft correct. Maar zelden voel je echte onrust.

Een nieuwe Lisbeth

Claire Foy zet een andere Lisbeth Salander neer. Minder explosief. Meer ingehouden. Fysiek klein, emotioneel hermetisch afgesloten. Haar spel is serieus en beheerst en dat past bij deze versie van de film. Toch mis je soms de anarchistische onvoorspelbaarheid die het personage zo iconisch maakte.

Sylvia Hoeks maakt indruk als antagonist. Koud, dominant, dreigend. Jammer genoeg krijgt haar personage te weinig ruimte om echt te wortelen. Ze blijft een sterke verschijning, maar geen blijvende dreiging.

Thema’s als decorstuk

Visueel blijft de film trouw aan een koud, Scandinavisch kleurenpalet, al voelt alles internationaler en gladder dan voorheen. Surveillance, digitale kwetsbaarheid en institutioneel falen passeren de revue, maar vooral als achtergrond. De film benoemt deze ideeën, zonder ze echt uit te diepen.

Lisbeths persoonlijke geschiedenis komt voorbij in flashbacks en confrontaties, maar krijgt nooit de emotionele zwaarte die je verwacht. Alles beweegt door. Stilstaan lijkt geen optie.

Franchise in overgang

Deze film markeert een duidelijke koerswijziging. Nieuwe cast. Nieuwe toon. Een duidelijke poging om van de Millennium-reeks een meer traditionele thrillerfranchise te maken. De ontvangst was dan ook gemengd. Waardering voor Foys inzet en de technische afwerking, twijfel over het gebrek aan urgentie en scherpte.

Het voelt als een herstart die niemand echt tegen de borst wil stuiten. En juist daardoor ook niemand volledig omver blaast.

Waardering

3 van 5 sterren
⭐ ⭐ ⭐ ☆ ☆

Slotgedachte

The Girl in the Spider’s Web is vakkundig gemaakt en professioneel uitgevoerd. Als losse thriller werkt het prima. Als hoofdstuk binnen de Millennium-erfenis voelt het lichter, tammer en minder noodzakelijk. Lisbeth Salander blijft een fascinerend personage, maar in dit web zit ze net iets te strak vastgesnoerd.