Tegen de wind in: Women & The Wind (2025) is een kalme maar koppige ode aan autonomie

Tegen de wind in denken

Met Women & The Wind maakt Alizé Jireh een film die zich nauwelijks laat samenvatten. Dat lijkt een zwakte, maar is precies het punt. Dit is geen documentaire die orde schept, verklaringen opstapelt of betekenis aanwijst met een pijltje. Het is een filmisch logboek. Van een oversteek over de Atlantische Oceaan en van een innerlijke beweging die zich niet laat dwingen. Vier vrouwen op een zeilboot. Meer is het niet. Minder ook niet.

Een uitgangspunt dat blijft liggen

De opzet is bijna provocerend eenvoudig. Vier vrouwen varen. Dagenlang. Wekenlang. Zonder haast. Zonder heroïek. Er is geen missie die moet slagen en geen eindpunt dat alles rechtvaardigt. Women & The Wind weigert drama te construeren. Geen trauma’s die worden uitgepakt. Geen conflicten die worden opgeklopt tot catharsis.

Wat je krijgt, zijn herhalingen. Ritme. Routine. Het knarsen van touw, het wachten op wind, het delen van werk. Stilte krijgt hier gewicht. Samenwerking ontstaat niet uit idealisme, maar uit noodzaak. Wie hunkert naar plot, naar uitleg, naar een stem die zegt waar je naar kijkt, zal zich ongemakkelijk voelen. De film vraagt je om te blijven zitten.

Een toon die niets aandikt

De toon is consequent beschouwend. Niet zweverig, niet afstandelijk, maar koppig rustig. Ik merkte dat ik na een tijdje anders begon te kijken. Minder zoeken. Meer accepteren. De film dwingt je niet tot inzicht. Hij legt geen conclusies op. Hij laat tijd zijn werk doen.

Dat vraagt iets van de kijker. Geduld. Aandacht. De bereidheid om betekenis niet meteen te willen vangen.

Regie als aanwezigheid

Omdat de vrouwen zichzelf spelen, is er geen acteerwerk in klassieke zin. En juist daardoor voelt alles kwetsbaar. Soms zelfs ongemakkelijk. De camera van Jireh is terughoudend, maar nooit achteloos. Ze laat het kader staan. Laat licht veranderen. Laat vermoeidheid zichtbaar worden.

Toeval mag bestaan. Golven breken waar ze willen. Gesprekken vallen stil. De onderlinge dynamiek ontvouwt zich zonder uitleg of afronding. Dit is geen geënsceneerde zusterschap. Het is een werkrelatie op zee. Functioneel. Soms stroef. Altijd echt.

Beelden zonder opsmuk

Visueel is de film sober. De zee wordt niet verheven tot metafoor en ook niet neergezet als vijand. Ze is er gewoon. Net als de wind. Net als het wachten. De camera registreert zonder te verleiden. Geen spectaculaire droneshots. Geen muzikale aansturing van emotie.

Thematisch raakt de film aan autonomie, ecologie en vrouwelijke aanwezigheid in een ruimte die traditioneel door mannen wordt gedomineerd. Maar nooit in slogans. Nooit uitgesproken. De afwezigheid van uitleg voelt hier als een bewuste keuze. Betekenis ontstaat niet door woorden, maar door kijken.

Buiten het systeem ontstaan

De film ontstond grotendeels buiten de gevestigde industrie. Dat zie je. En je voelt het. De esthetiek is rauw. De vorm vrij. Internationale reacties lopen uiteen. Sommigen prijzen de zintuiglijke kracht en eerlijkheid. Anderen haken af op de traagheid en geslotenheid.

Beide reacties kloppen. Women & The Wind vraagt overgave en geduld. En hij weigert je daarna te belonen met makkelijke inzichten.

Waardering

★★★★☆

Slotgedachte

Dit is geen film voor tussendoor. Women & The Wind nestelt zich langzaam. Zoals zout op de huid na een lange dag op zee. Voor wie cinema ziet als observatie en niet als verhaal, biedt deze film iets zeldzaams: rust en radicale aandacht. Niet iedereen zal meegaan. Wie dat wel doet, komt anders aan dan hij vertrok.