© Production Company
How the Grinch Stole Christmas
Ron Howards verfilming van Dr. Seuss’ klassieker volgt de Grinch, een verbitterde buitenstaander die hoog boven het vrolijke Whoville woont. Met kerst in aantocht bedenkt hij een plan om het feest voorgoed te verpesten. Jim Carrey geeft de groene misantroop een fysieke, expressieve invulling, terwijl het verhaal de oorsprong van zijn afkeer verkent. De film combineert groteske decors, slapstick en muziek met een duidelijke focus op thema’s als conformisme en empathie, zonder het bronmateriaal letterlijk te volgen.OmniGuide recensie How the Grinch Stole Christmas
Groene chaos met een hart: How the Grinch Stole Christmas (2000)
Toen Ron Howard zich waagde aan een liveactionverfilming van Dr. Seuss’ How the Grinch Stole Christmas!, lag de lat hoog. Het originele prentenboek is kort, ritmisch en geliefd, bijna onaantastbaar. De film uit 2000 kiest niet voor subtiliteit, maar voor uitbundigheid: groteske decors, felgekleurde kostuums en een Jim Carrey die volledig losgaat. Het resultaat is een kerstfilm die evenveel weerstand oproept als nostalgische liefde.
Verhaal en toon
Het uitgangspunt blijft herkenbaar. In het suikerzoete Whoville woont de Grinch, een verbitterde kluizenaar die een hekel heeft aan Kerstmis en alles wat daarbij hoort. Wanneer hij besluit het feest van de Who’s te saboteren, raakt hij onbedoeld betrokken bij de gemeenschap die hij verafschuwt. De film rekt het dunne verhaal uit tot speelfilmlengte door de Grinch een achtergrondverhaal te geven en Whoville uit te bouwen tot een satirisch dorp vol sociale rituelen en hypocrisie.
Die uitbreiding pakt wisselend uit. Soms levert het scherpe observaties op over consumentisme en groepsdruk, soms voelt het als overbodige ballast die het tempo vertraagt.
Regie en spel
Ron Howard regisseert met een duidelijke voorkeur voor overdaad. Alles is groter, luider en drukker dan nodig. Dat werkt vooral dankzij Jim Carrey, die onder kilo’s make-up een fysieke, bijna cartooneske prestatie neerzet. Zijn Grinch is vilein, vermoeid en verrassend kwetsbaar. Zonder Carrey zou de film waarschijnlijk instorten onder zijn eigen gewicht.
De bijrollen, met name de jonge Taylor Momsen als Cindy Lou Who, blijven functioneel maar flets. Whoville is vooral decor, geen gemeenschap van echte personages.
Stijl en thematiek
Visueel is de film een extreme vertaling van Dr. Seuss’ illustraties. De sets en kostuums zijn bewonderenswaardig in hun detail, maar ook vermoeiend. De thematiek draait om anti-consumentisme en emotionele eenzaamheid, maar wordt vaak overschreeuwd door slapstick en visuele grappen. De boodschap dat Kerstmis meer is dan cadeaus komt uiteindelijk over, al is het via een omweg vol chaos.
Context en opvallende details
De productie was technisch ambitieus en berucht om de zware make-up die Carrey dagelijks uren kostte. De film verdeelde critici bij verschijnen: lof voor Carrey en het productieontwerp, kritiek op de toon en lengte. Publiekssucces volgde echter snel, waardoor de film in de loop der jaren is uitgegroeid tot een vaste, zij het omstreden, kersttraditie.
OmniGuide-rating
⭐ ⭐ ⭐ ⭐ ☆
Afsluitende duiding
How the Grinch Stole Christmas (2000) is geen verfijnde kerstklassieker, maar een luidruchtige, eigenzinnige interpretatie die volledig leunt op de energie van Jim Carrey. Wie gevoelig is voor visuele overdaad zal afhaken, maar wie zich laat meeslepen door de groteske humor en onderliggende melancholie, ontdekt een film met een onverwacht hart. Rommelig, soms irritant, maar moeilijk te negeren.
Bekijk op:
Kelley
Taylor Momsen