© Production Company
Mulholland Drive
Mulholland Drive is een raadselachtige neo-noir van David Lynch over identiteit, ambitie en verlangen in Hollywood. Wanneer een jonge actrice in Los Angeles arriveert, raakt ze betrokken bij een vrouw met geheugenverlies na een auto-ongeluk. Wat begint als een ogenschijnlijk eenvoudige zoektocht ontvouwt zich tot een fragmentarisch verhaal vol droomlogica, verschuivende perspectieven en onuitgesproken angsten. De film balanceert tussen romantiek en dreiging en schetst een duister portret van een stad die hoop verkoopt en illusies verslindt.OmniGuide recensie Mulholland Drive
Mulholland Drive (2001): een droomlogica die zich blijft onttrekken
Met Mulholland Drive leverde David Lynch in 2001 een van de meest besproken en ontregelende films van de 21e eeuw af. Wat begint als een ogenschijnlijk klassieke Hollywood-noir over ambitie en identiteit, ontspoort langzaam in een koortsachtige nachtmerrie waarin betekenis voortdurend verschuift. De film groeide uit tot een cultklassieker, maar ook tot een blijvende splijtzwam: bewonderd om zijn hypnotische kracht, verguisd om zijn weigering om zich te laten verklaren.
Verhaal en toon
Het verhaal volgt de naïeve, stralende Betty Elms (Naomi Watts), die vol dromen aankomt in Los Angeles. Haar pad kruist dat van een mysterieuze vrouw met geheugenverlies, die zichzelf Rita noemt (Laura Harring). Samen proberen ze te achterhalen wie Rita is en wat haar is overkomen, terwijl de stad om hen heen steeds vreemder aanvoelt.
De toon verschuift subtiel maar onafwendbaar: van zonnige Hollywood-fantasie naar existentiële desoriëntatie. Lynch gebruikt het narratief niet om antwoorden te geven, maar om de kijker actief te laten verdwalen. Logica maakt plaats voor associatie, herhaling en droomwetten.
Regie en spel
David Lynch regisseert met een ijzeren gevoel voor sfeer en timing. Stiltes duren net iets te lang, dialogen klinken net iets te vlak, gezichten blijven net iets te leeg. Dat alles creëert een constante onderhuidse spanning.
Naomi Watts levert een indrukwekkende dubbelrol af, waarin ze moeiteloos schakelt tussen onschuld, ambitie, wanhoop en ontreddering. Haar spel wordt vaak gezien als het emotionele anker van de film, juist omdat het contrasteert met de abstracte structuur. Laura Harring fungeert als spiegel en mysterie tegelijk, terwijl bijrollen – van Justin Theroux tot de onheilspellende figuren aan de randen van het verhaal – bijdragen aan het gevoel dat niets toevallig is.
Stijl en thematiek
Visueel is Mulholland Drive onmiskenbaar Lynch: diepe schaduwen, verzadigde kleuren en een dreigende geluidsband die meer suggereert dan begeleidt. Muziek en geluid zijn hier geen ondersteuning, maar sturende krachten die emoties manipuleren.
Thematisch draait de film om identiteit, verlangen en de destructieve keerzijde van dromen. Hollywood wordt niet neergezet als fabriek van succes, maar als machine die illusies produceert en verslindt. De beroemde Club Silencio-sequentie fungeert daarbij als sleutel: alles is illusie, maar de emotionele impact is echt.
Context en opvallende details
Interessant is dat Mulholland Drive oorspronkelijk bedoeld was als televisieserie. Toen dat project strandde, herwerkte Lynch het materiaal tot een speelfilm, met nieuwe scènes die de ambiguïteit verder opvoerden. Die hybride oorsprong verklaart deels de episodische structuur en de abrupte verschuivingen in perspectief.
Professionele critici waren destijds opvallend eensgezind in hun lof voor de artistieke durf en atmosfeer, al bleef de interpretatie sterk verdeeld. De film werd later vaak genoemd in lijstjes van beste films van het decennium, juist vanwege zijn ongrijpbaarheid.
OmniGuide-rating
★★★★☆
Afsluitende duiding
Mulholland Drive is geen film die je begrijpt, maar een film die je ondergaat. Hij vraagt geduld, overgave en de bereidheid om onzekerheid te omarmen. Voor sommigen blijft het een frustrerende puzzel zonder oplossing; voor anderen een hypnotische ervaring die bij elke herziening nieuwe lagen prijsgeeft. Wat vaststaat: David Lynch heeft hier een werk afgeleverd dat zich blijvend in het collectieve filmgeheugen heeft genesteld.
Bekijk op:
Laura Harring
Naomi Watts