© Production Company
The Phoenician Scheme
The Phoenician Scheme is een speelfilm van Wes Anderson over een excentrieke Europese zakenman die zijn complexe nalatenschap probeert veilig te stellen. Wanneer oude allianties, familiebanden en politieke belangen door elkaar gaan lopen, ontvouwt zich een strak gecomponeerd verhaal vol droge humor en morele frictie. Andersons herkenbare stijl — symmetrische kaders, zorgvuldig taalgebruik en een ensemblecast — vormt het decor voor een vertelling over macht, loyaliteit en controle in een veranderend Europa.OmniGuide recensie The Phoenician Scheme
Intriges in pastel: Wes Andersons koelbloedige schaakspel The Phoenician Scheme (2025)
Met The Phoenician Scheme keert Wes Anderson in 2025 terug naar het terrein waar hij zich het meest thuis voelt: een minutieus vormgegeven universum waarin absurde humor, existentiële melancholie en morele ambiguïteit elkaar subtiel ondergraven. Ditmaal kiest hij voor een verhaal dat explicieter politiek en economisch geladen is dan zijn eerdere werk, zonder zijn kenmerkende stilering los te laten. Het resultaat is een film die tegelijk lichtvoetig oogt en zwaar weegt.
Verhaal en toon
Centraal staat Zsa-Zsa Korda (Benicio del Toro), een excentrieke Europese industrieel met tentakels in infrastructuur, energie en wapendeals. Wanneer een levensbedreigende aanslag hem dwingt zijn nalatenschap te heroverwegen, schakelt hij zijn vervreemde dochter Liesl (Mia Threapleton) in, inmiddels non geworden, om zijn grootste project veilig te stellen: het mysterieuze Phoenician Scheme.
Het narratief ontvouwt zich als een episodische reis langs diplomaten, financiers en moreel dubieuze bondgenoten. De toon is typisch Andersoniaans: droogkomisch, afstandelijk verteld, maar doordrenkt met onderhuidse spanning. Achter de ogenschijnlijk keurige tableau’s schuilt een wereld waarin macht, schuld en verantwoordelijkheid voortdurend verschuiven.
Regie en spel
Benicio del Toro draagt de film met een ingehouden, bijna vermoeide autoriteit. Zijn Korda is geen karikatuur, maar een man die beseft dat controle een illusie is. Mia Threapleton vormt een scherp contrapunt: haar sobere spel en morele helderheid geven de film emotionele zwaarte. De uitgebreide ensemblecast, met vertrouwde Anderson-gezichten, functioneert minder als individuele uitblinker en meer als zorgvuldig georkestreerd geheel.
Andersons regie is zelfverzekerd en strak. Waar zijn recente films soms verzandden in vormfetisjisme, voelt The Phoenician Scheme doelgerichter. De stilering staat hier nadrukkelijk ten dienste van het verhaal.
Stijl en thematiek
Visueel is de film een feest van symmetrie, pastelkleuren en architectonische precisie. Maar onder dat gecontroleerde oppervlak onderzoekt Anderson thema’s als erfelijkheid, morele erfenissen en de ethiek van macht. Religie en kapitalisme botsen voortdurend, zonder dat de film eenvoudige antwoorden aandraagt.
De dialogen zijn snijdend en ritmisch, met humor die vaker wrang dan speels is. Opvallend is hoe de film zijn emotionele momenten niet uitspeelt, maar laat resoneren in stiltes en blikken.
Context en opvallende details
De productie markeert een bewuste verschuiving in Andersons oeuvre richting geopolitieke satire. De film werd grotendeels opgenomen op Europese locaties en combineert fictieve staten met herkenbare historische verwijzingen. De titel verwijst niet alleen naar een complot, maar ook naar een beschaving die floreerde door handel en ten onder ging aan overmoed – een duidelijke parallel.
Kritische ontvangst wijst op waardering voor de thematische volwassenheid en het sterke acteerwerk, al zullen sommige kijkers de afstandelijke vertelstijl als kil ervaren. Dat spanningsveld lijkt echter precies Andersons bedoeling.
OmniGuide-rating
★★★★☆
Redactioneel oordeel van OmniGuide: The Phoenician Scheme is een van Wes Andersons meest coherente en inhoudelijk gelaagde films van de afgelopen jaren. Minder speels, meer scherpzinnig, en juist daardoor opvallend rijk.
Afsluitende duiding
Met The Phoenician Scheme bewijst Wes Anderson dat zijn zorgvuldig geconstrueerde filmtaal nog steeds ruimte biedt voor vernieuwing. Het is een film die niet verleidt met emotie, maar uitnodigt tot nadenken. Koel, precies en moreel uitdagend, een intrige die langzaam onder de huid kruipt en daar blijft hangen.
Bekijk op:
Truman Hanks