OmniGuide filmrecensies
Pagina 52 van 53
Bloederige balletdans met filmgeschiedenis: Kill Bill: Vol. 1 (2003)
Met Kill Bill: Vol. 1 ontketent Quentin Tarantino een uitzinnige wraakopera die tegelijk liefdesbrief, pastiche en persoonlijke obsessie is. Deze eerste helft van het tweeluik uit 2003 is geen afgerond verhaal, maar een compromisloze stijlverklaring: cinema als ... 34534
Een liefde die niet mocht bestaan: The Bridges of Madison County (1995)
The Bridges of Madison County is een zeldzaam soort Hollywooddrama: ingetogen, volwassen en emotioneel precies. Regisseur Clint Eastwood verfilmde in 1995 de immens populaire roman van Robert James Waller en maakte er geen sentimenteel tranentrekker van, ... 34534
Kill Bill: Vol. 2 (2004): Wraak als rouwarbeid
Waar Kill Bill: Vol. 1 uit 2003 vooral werd gedreven door adrenaline, kleur en overrompelend geweld, kiest Quentin Tarantino in Kill Bill: Vol. 2 voor verdieping, vertraging en emotionele afrekening. Dit tweede deel is minder een explosieve actiefilm ... 34534
Remember Me (2010): romantiek in de schaduw van een tijdperk
Remember Me uit 2010 lijkt op het eerste gezicht een ingetogen romantisch drama, maar ontvouwt zich gaandeweg als een film die meer wil zeggen over verlies, woede en de grillige manier waarop persoonlijke levens samenvallen met ... 34534
Juror #2 (2024): Clint Eastwoods stille, morele thriller over schuld en verantwoordelijkheid
Met Juror #2 keert Clint Eastwood terug naar vertrouwd terrein: het Amerikaanse rechtssysteem als moreel slagveld. Op hoge leeftijd toont de regisseur opnieuw zijn voorkeur voor sober vertelwerk, ethische dilemma’s en personages die gevangen ... 34534
Vergeten tot het pijn doet: Before I Go to Sleep (2014) onder de loep
Er zijn thrillers die je bij de keel grijpen met achtervolgingen en twists. En dan zijn er films die onder je huid kruipen en daar blijven zitten. Before I Go to Sleep hoort bij die ... 34534
Mulholland Drive (2001): een droomlogica die zich blijft onttrekken
Met Mulholland Drive leverde David Lynch in 2001 een van de meest besproken en ontregelende films van de 21e eeuw af. Wat begint als een ogenschijnlijk klassieke Hollywood-noir over ambitie en identiteit, ontspoort langzaam in een ... 34534
How to Train Your Dragon (2025): Een hervertelling met lef en littekens
Met How to Train Your Dragon (2025) waagt Universal zich aan een live-action herinterpretatie van een geliefde animatieklassieker. De inzet is hoog: de emotionele band tussen Hiccup en Toothless behoort tot het collectieve filmgeheugen. Regisseur Dean ... 34534
Monster’s Ball (2001): rauwe rouw, ongefilterde menselijkheid
Monster’s Ball uit 2001 is een film die weigert het de kijker gemakkelijk te maken. Regisseur Marc Forster kiest niet voor nuance als veilige uitweg, maar voor confrontatie. Met een sobere stijl, een traag ... 34534
Stigmata (1999): religieuze horror op de rand van geloof en sensatie
Een film uit wantrouwen geboren Eind jaren negentig hing er iets in de lucht. Instituties kraakten. Autoriteit voelde plots verdacht. Regisseur Rupert Wainwright pikte dat feilloos op met Stigmata uit 1999. Hij wilde aansluiten bij de ... 34534
The Quiet Girl (2022): stilte als morele kracht
Stilte als uitgangspunt Met The Quiet Girl levert regisseur Colm Bairéad een speelfilmdebuut af dat zich bijna verontschuldigt voor zijn bestaan. Niet door onzekerheid, maar door terughoudendheid. Dit is cinema die weigert hard ... 34534
Een nieuwe Lisbeth Salander, een andere wereld: The Girl in the Spider’s Web (2018)
Een andere Lisbeth, een andere inzet Met The Girl in the Spider’s Web waagt Sony Pictures zich aan iets wat op papier al riskant oogt. De Millennium-reeks voortzetten zonder Stieg Larsson en zonder ... 34534
Tegen de wind in: Women & The Wind (2025) is een kalme maar koppige ode aan autonomie
Tegen de wind in denken Met Women & The Wind maakt Alizé Jireh een film die zich nauwelijks laat samenvatten. Dat lijkt een zwakte, maar is precies het punt. Dit is geen documentaire die ... 34534
De glimlach van het morele vacuüm: Nightcrawler (2014) ontleedt ambitie zonder geweten
De glimlach van leegte Met Nightcrawler maakte Dan Gilroy een regiedebuut dat meteen voelt als een koude douche. Dit is geen film die zijn punt langzaam opbouwt of voorzichtig aftast. Hij kijkt recht in de ... 34534
Goldfinger (1964): het moment waarop James Bond mythisch werd
Met Goldfinger sloeg de reeks in 1964 een andere weg in. James Bond hield op met zoeken naar zijn vorm. Hij had ’m. En hij droeg ’m met een glimlach die net iets te ... 34534
Koude Oorlog, scherp gesneden: From Russia with Love (1963) herijkt de Bond-mythe
Na de zonovergoten borstklopperij van Dr. No gooit From Russia with Love het roer om. Minder cocktailglazen, meer klamme handpalmen. Je voelt meteen dat deze tweede Bond-film niet meer wil pronken, maar snijden. De wereld ... 34534
GoldenEye (1995): Bond heruitgevonden na de Koude Oorlog
Ik herinner me nog hoe GoldenEye in 1995 voelde als een kleine schok. Niet omdat James Bond ineens totaal anders was, maar omdat de wereld om hem heen dat wel was. De Koude Oorlog lag achter ... 34534
Dr. No (1962): Het gestileerde startschot van een filmicoon
Een begin zonder zekerheden Met Dr. No zette Terence Young in 1962 iets in gang waarvan de reikwijdte toen nog nauwelijks te overzien was. De film introduceert Sean Connery als James Bond en legt tegelijk de ... 34534
Bond op zijn grootst: spektakel, ironie en iconografie in The Spy Who Loved Me (1977)
Er zijn van die momenten waarop een reeks zichzelf recht aankijkt en denkt: ja, dit is het. In 1977 gebeurde dat met Bond. Na wat wiebelige stappen koos de productie niet voor nuance of introspectie, maar ... 34534
Thunderball (1965): Bond op zijn grootst, en soms op zijn traagst
Met Thunderball bereikte de James Bond-reeks midden jaren zestig een stadium van maximale ambitie. Alles moest groter dan voorheen: de dreiging, de locaties, het budget en het zelfvertrouwen. Als vierde optreden van Sean Connery als 007 ... 34534
You Only Live Twice (1967): Bond als wereldburger in een Japanse spiegelzaal
You Only Live Twice markeert een kantelpunt binnen de Bond-reeks. In 1967 verlaat 007 niet alleen Europa, maar ook het idee dat spionage nog iets met waarschijnlijkheid te maken moet hebben. De film kiest openlijk voor schaal, ... 34534
Live and Let Die (1973): Bond vaart mee op de golf van de seventies
Live and Let Die: Bond surft de seventies in In 1973 slaat de James Bond-reeks een nieuwe weg in. Met Live and Let Die wordt niet alleen een nieuw hoofdstuk geopend, maar ook een duidelijke koerswijziging ... 34534
Licence to Kill (1989): James Bond zonder vangnet
In 1989 nam de Bond-reeks een onverwachte afslag. Minder glitter, minder ironie. Licence to Kill zet de formule onder druk en schuift een Bond naar voren die niet langer leunt op status of protocol. Wat overblijft ... 34534
Mermaids (1990): Tussen moederliefde en loslaten
Op papier lijkt Mermaids een vriendelijke coming-of-agefilm. Zo eentje die je op een regenachtige zondag aanzet zonder al te veel verwachtingen. Maar blijf even zitten. Kijk nog eens goed. Onder dat lichte oppervlak schuurt iets. ... 34534
Max (2015): Sentimenteel oorlogsdrama met een trouwe viervoeter in de hoofdrol
Met Max uit 2015 kiest regisseur Boaz Yakin voor een familiedrama dat oorlogstrauma’s benadert via een ongewone hoofdfiguur: een militaire diensthond. De film zoekt het niet in politieke analyse, maar in rouw en herstel ... 34534